Διαβατήρια…

Τα κόμματα διστάζουν να δώσουν τα περίφημα «χρίσματα» στους δήμους. Τα «εργαλεία» των δημοσκοπήσεων δεν μπορούν πια να ακτινογραφήσουν τη λαϊκή ψυχή. Έτσι, τα «χρίσματα» έχουν μικρή σημασία και ίσως αποδειχθούν διαβατήριο ήττας για εκείνους που λεηλάτησαν τις τοπικές κοινωνίες και τώρα ελπίζουν στην εύνοια του κόμματος για να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο. Η ώρα της κρίσεως πλησιάζει για τους εφιάλτες των ονείρων και τους εμπόρους της κομματικής κάρτας

Το νήμα…

Η απώλεια του Γιάννη Παπασπύρου, μοιραία ξύπνησε μνήμες και οδήγησε πολλούς στην αναγκαία επιστροφή στις ρίζες. Ο Πειραιάς που ξέραμε δεν υπάρχει, αλλά η ιστορία δεν παραγράφεται. Και η ζωή των ανθρώπων που την έγραψαν -όπως ο εκλιπών- είναι οδηγός και φάρος για να ενώσουμε ξανά το νήμα με τη φωτεινή πλευρά του παρελθόντος μας. Είμαστε καταδικασμένοι να συνεχίσουμε και να πετύχουμε…

Δάχτυλα…

«Δεν μου αρέσει και δεν θέλω να κουνάμε συνέχεια το δάχτυλό μας στους εργαζόμενους, στους μισθωτούς, στους δημοσίους υπαλλήλους. Γιατί θα μας κουνήσουν κι εκείνοι τα πέντε δάχτυλα, ξέρετε πως, κάποια στιγμή».
Λόγια του Δημήτρη Ρέππα που δείχνουν το τι συμβαίνει ακριβώς σήμερα και την αγωνία των στελεχών που δεν έχουν αποκοπεί από τον απλό πολίτη και την δύσκολη καθημερινότητά του.
Προσυπογράφω, με μια προσθήκη:
Τα δάχτυλα είναι πέντε και πέντε, δέκα το σύνολο και αν ανοίξουν δεν ξανακλείνουν εύκολα...

Αντίο μπάρμπα Γιάννη...

Ο Πειραιάς έγινε φτωχότερος, αφού έχασε ένα από τα πιο λαμπρά και άξια παιδιά του.
Ο Γιάννης Παπασπύρου, παιδί του Πειραιά που ανέβηκε όλες τις βαθμίδες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του πρώτου λιμανιού, δεν είναι πια μαζί μας. Άφησε την τελευταία του πνοή τη Δευτέρα το βράδυ και η είδηση του χαμού του σκόρπισε συγκίνηση και λύπη μεγάλη σε όλους ανεξαιρέτως τους Πειραιώτες.
Ο Γιάννης Παπασπύρου, «ο μπάρμπα - Γιάννης μας», όπως τον αποκαλούσαν οι Πειραιώτες, καταγόταν από τον Άγιο Πέτρο Αρκαδίας και γεννήθηκε στον Πειραιά το 1922, σε μια δύσκολη περίοδο όπου το μεταναστευτικό ρεύμα δημιουργούσε ένα άλλο Πειραιά, με προβλήματα, αλλά και αισιοδοξία, έναν Πειραιά που πρωταγωνίστησε.
Παιδί του μεσοπολέμου ο Γιάννης Παπασπύρου, από τα πρώτα κιόλας βήματά του έδειξε ευαισθησία για τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας και γαλουχήθηκε με τις αξίες και τις αρχές της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, επιλέγοντας τους δρόμους του αγώνα και όχι την προσωπική του ευμάρεια.

Μια ταραγμένη και ωραία ζωή
Σπούδασε και έγινε καλός οικονομολόγος, αλλά μέσα του είχε πάντα την πολιτική ως προσφορά στον συνάνθρωπο, γι’ αυτό ταυτίστηκε με τους δημοκρατικούς αγώνες και την πορεία του Πειραιά, της πόλης που αγαπούσε καιν τόσο τον αγάπησε.
* Από τα πρώτα του βήματα ο Γιάννης Παπασπύρου συμμετείχε στο αντιδικτατορικό μαθητικό κίνημα κατά της 4ης Αυγούστου.
* Στην Κατοχή, ανέλαβε Πρόεδρος της «Πανσπουδαστικής Αθηνών» και για τη δράση του διώχτηκε.
* Το 1959 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος και το 1964 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής, με την Ένωση Κέντρου, ένα από τα νεώτερα και αγωνιστικότερα στελέχη στο πλευρό του Γεωργίου Παπανδρέου, του «Γέρου της Δημοκρατίας».
* Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, συνελήφθη δύο φορές, το 1967 και το 1968, και εκτοπίστηκε στη Φολέγανδρο, στη Τήλο, καθώς και στο στρατόπεδο Μακρακώμης.
* Οργανώθηκε και ανέλαβε μέλος της διοικούσης επιτροπής του ΠΑΚ στη Ελλάδα, σφυρηλατώντας μια στενή σχέση αγάπης και αφοσίωσης με τον Ανδρέα Παπανδρέου. * Μετά τη μεταπολίτευση, ο Γιάννης Παπασπύρου υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΑΣΟΚ και το 1974 εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Περιφέρειας Πειραιώς με το ΠΑΣΟΚ, του οποίου (κατά τη δεύτερη βουλευτική επανεκλογή του, το 1977) εκλέχθηκε και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου.
* Στην πρώτη κυβέρνηση της Αλλαγής, τον Οκτώβριο του 1981 ορκίστηκε υφυπουργός Εμπορίου.
* Στις δημοτικές εκλογές του 1982 αναδείχθηκε δήμαρχος του Πειραιά και έμεινε στην ιστορία ως ο καλύτερος μεταπολιτευτικός δήμαρχος, με έργο στις γειτονιές της πόλης, έργο που ακόμα και σήμερα συγκινεί τους δημότες..
* Επανεξελέγη βουλευτής, μέχρι το 1996 και πάντοτε ήταν μπροστά σε κάθε αγώνα για έναν καλύτερο Πειραιά.

Αποχαιρετισμός…
Η κηδεία του Γιάννη Παπασπύρου θα γίνει αύριο Τετάρτη, στις 3 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιά, όπου αναμένεται λαϊκό προσκύνημα, καθώς οι Πειραιώτες ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ την προσφορά του και θα είναι εκεί για τον τελευταίο ασπασμό και αποχαιρετισμό.
Ο Γιάννης Παπασπύρου, «ο Μπάρμπα Γιάννης μας», ήταν η τελευταία πραγματική σημαία του Πειραιά που χάνουμε, του Πειραιά της αξιοπρέπειας, του Πειραιά των αγώνων, του Πειραιά που ξέρει να δίνει μάχες εμπροσθοφυλακής και να νικά.
Αντίο πατρίδα…

Αμνήμων…

Πολύ μουλωχτά προσπαθεί ο Σαμαράς να πλασάρει τη δήθεν δική του «λύση»
στα αδιέξοδα. Κόντρα στο μνημόνιο, χωρίς να μας λέει τι θα κάνει, όχι στο ασφαλιστικό, χωρίς να προτείνει λύσεις και ταυτόχρονα, συγχωροχάρτι στην Καραμανλική διακυβέρνηση που βούλιαξε τη χώρα. Προφανώς κάποιοι πιστεύουν ότι οι πεσμένοι στο καναβάτσο πολίτες απώλεσαν και τη μνήμη τους…

Το δίχτυ…

Όπως διαμορφώνονται σήμερα τα πράγματα στην κεντρική πολιτική, η αυτοδιοίκηση καλείται να παίξει πιο σημαντικό ρόλο. Να απλώσει, εκτός των άλλων, ένα δίχτυ προστασίας στους αναξιοπαθούντες, σε αυτούς που πληρώνουν πάλι τη νύφη. Να σταθεί δίπλα στον απλό πολίτη που είναι χαμένος και αισθάνεται ανυπεράσπιστος. Να ανατρέψει τη φθίνουσα κατάσταση και να δώσει αισιοδοξία και ελπίδα στο μη προνομιούχο…

Μάνατζερ…

Δε λέω, ας μπει και Μάνατζερ σε κάθε υπουργείο για να περιοριστεί η σπατάλη. Αλλά αφού υπάρχει υπουργός, υφυπουργός και γραμματείς, τι νόημα έχει αυτό το «καπέλο» και τι δείχνει; Ή είναι καλή και σοβαρή η πολιτική ομάδα, οπότε δεν χρειάζεται μπαμπούλα, ή είναι για τα μπάζα, οπότε να τοποθετηθεί άλλη. Η επικάλυψη αρμοδιοτήτων μπορεί και να μην βγει σε καλό. Στην Ελλάδα είμαστε…